Над Iслаччу

Як дзiва, над абрывам сосны
Люляюць на галiнах вёсны.
Згубiлi пад нагамi глебу.
Трымаюцца вяршынямi за неба.

Каля абрыву б'ецца ў грунт рака.
Няўмольная ў ракi тае рука.
Ды соснам адступаць няма куды.
За iмi лес. I мудрасць. I гады.

Iван Чыгрын