Палёт на Палессе

Тут не агледзіш усё да канца... На верталёце паўсутак нас трэсла. Ад Салігорска да Лунінца, Ад Мазыра і да самага Брэста. Што за прасторы! Дзе некалі ў копы Капаў слязою аўсяны паэт, Вежы сянажныя, Як тэлескопы, Горда глядзяць I на нас і ў сусвет. На паўзямлі — Дрыгвяная туга Ды паляшуцкая ціхая мудрасць. Багны Палесся — Гэта тайга З прымессю цёплай тундры. Багны — Бязлітасны акіян, Глынуць — Не ўратуе ні «SOS», ні «Мама». Балоты вясною — Сцюдзёны вулкан: Усё заліваюць Іржавай магмай. Зніжаецца З грукатам Наш верталёт, Пыл разлятаецца рыжаваты. Пара машын, Мясцовы народ. На дошцы — схемы і карты. Знаюць на памяць лічбы усе, Дзе асушаць ім, А дзе ўжо асушана. Думаў: Буслам не хадзіць па расе, Думаў: Балоты на гібель асуджаны. I памыліўся. А вочы ўсё ўніз: Дробных азёраў блакітная нізка, Новы пасёлак. Саўгас «Камуніст» — Быццам кавалак Сталічнага Мінска. Зноў прызямляемся. Зноўку ляцім. Першы раз бачу цябе падрабязна, Край наш палескі, Сіні твой дым, Дзень твой наступны бачу выразна. Свеціцца ён у разумных вачах Меліяратараў, інжынераў. Тут не забудуцца і аб буслах: Я назаўсёды ў Палессе паверыў. Пімен ПанчанкаNike Shop