Днямі залатымі,
Полем і барамі,
Едзем па Радзіме,
Едзем мы з сябрамі.

Неба — быццам звоніць,
Падпяваюць долы,
Хораша сягоння,
Хораша, вясёла!

Па душы гаворым,
Новага багата,
Родныя мы ў горы,
Родныя мы ў свята.

Бо сваю мы хату
Разам будавалі
I чужынца-ката
Разам праганялі.

Люба нам сустрэцца
Зноў сябрынай цеснай,
Сэрцы б’юцца ў сэрцы —
Выкрасаюць песню.

Радасць я збіраю
I складаю ў вершы.
Віцебск нас вітае
Па дарозе першым.

Мы пра горад мужны
Многа знаем, чулі,
Мы ў абдымках дужых
Тваіх плошчаў, вуліц.

Рады, давялося
Чуць тваю нам ласку,
Выпіць чарку просіш
Нас па-партызанску.

П’ем мы і жадаем
Вам здабыткаў многа...
Далей запрашае
Нас усіх дарога.

Едзем. Зноў спяшаем
Уздоўж ракі блакітнай —
Полацак вітаем,
Горад старажытны.

Слава цябе знала,
Быў ты і гаротны,
Ды пражыў нямала —
Тысячу і сотню.

Але, што за дзіва,
Зноў ты ў пабудовах.
Полацак шчаслівы —
Горад самы новы.

Дружнаю паходкай
Крочыш ты, як цуда —
Горад сямігодкі,
Горад нафтабуда.

Ля Сафіі ўзняўся,
Што юнак-хлапчына.
Слаўся, горад, слаўся
I расці няспынна!

Пад паддзвінскім небам
Добра мне з сябрамі,
Ды далей нам трэба,
Зноў шляхі прад намі.

На зялёным лісці
Ранішнія росы,
Гэты шлях калісьці
Перамераў босым.

Шлях, што позна ўспомніў,
На мяне не злуйся,
Паглядзі, з кім сёння
Да цябе вярнуўся.

Дужыя па росту,
Добрыя душою.
Мы жывём, ну проста
Што адной сям’ёю.

У кутку прыгожым
Стрэчу нам рыхтуюць,
Па шляху бярозы
Ветліва жартуюць.

Сосны ды рабіны
Цешаць наша вока,
Вось мы і ў мясціне,
Што завуць Глыбокім.

Назвішча такое,
Разумей як хочаш —
Па душы людское,
Па вачах дзявочых.

Ці па тым, як збожжам
Сеўні напаўняюць,
Ці як кубкі, можа,
Госцям наліваюць?

Будзем заўтра марыць,
Каб да вас вярнуцца,
Ды заве нас Нарач, —
Весці к нам нясуцца.

Вось яно. Як горы,
Хвалі паступаюць,
Возера ці мора,—
Я не разгадаю.

Песні хваль высокіх
Кожнага узрушаць,
I ў людзей навокал
Песенныя душы.

У часы нядолі
Змагары-паўстанцы,
Біліся за волю
Мужна нарачанцы.

Адышла жалоба,
Дзень прыйшоў шчаслівы,
Сёння хлебаробы,
Рыбакі надзіва.