На поўнач ад Мінска пад Лепель
На дзевяностай вярсце
Бярэзінскі запаведнік
Між рэк і балотаў расце.

Чароўныя рэчкі!
Іх назвы
звіняць і шумяць у вушах:
I Проня, і Гайна, і Ольса,
I Бобр, і Уса, і Уша.

Плывуць у імгле сцюдзёнай
Пад навіссю цёмнай лазы
Цяжкія тлустыя жэрахі,
Зялёныя ментузы.

Бярэзнікаў белая песня,
Званы медзяныя бароў,
Заставы калматых елак —
Надзейныя сховы звяроў.

Дзе рогі аленя — не блытай —
Дзе елак сухія сукі,
Уверсе мільгаюць вавёркі,
Унізе сапуць барсукі,

Ад золаку да змяркання —
Птушыныя кірмашы,
Зязюлі мядзведзяў будзяць,
На працу бягуць мурашы.

Яны не саступяць дарогу
Нават ласям цяжкім...
Увосень рабіны ўзнімаюць
Вогненныя сцяжкі.

Увосень збіраецца ў лесе
Сівы партызанскі люд
Наведаць сяброў пахаваных,
Аддаць штогодні салют.

Падправяць магілкі аселыя,
З чарак пральюць віно.
Дрэвы старыя зноўку
Гудуць, як гулі вайной.

Тут забаронаў многа:
Не біць, не паліць, не страляць.
Але няма забароны
Памінкі такія спраўляць.

Бо самае запаведнае
У запаведніку тым —
Сустрэчы жывых і мёртвых,
Кастроў партызанскіх дым.

Пімен Панчанка