Прыслалі мне воблакі шчыры вечар.
Вясёлка ў акне.
I Нёман свае магутныя плечы
падставіў мне.

Ад Стоўбцаў сам спяшаеш спрадвеку
пешкі праз край.
Вазьмі мяне пад сваю апеку
і сілачкі дай.

Мне далеч думак замгліла ўчора
паводкай бяды.
— Скіруй свой лёс у людское мора! —
намовіў ты.

Адхланне духу — бруістай мовы
крынічны ток.
Закінь жа скруху за бор дармовы
у змрок!

Душа змялее, калі здалее
бяда-вампір.
А як ачысціць душу ад глею?
Увір!

Данута Бічэль-Загнетава